اختلال در کنترل مرتبط با خوردن ممکن است مطلق نباشد؛ برای مثال امکان دارد فرد در هنگامی که تلفن حرف می­زند به پرخوری ادامه دهد اما هنگامی که دوست یا همسرش وارد اتاق می­شود خوردن را متوقف کند. برخی افراد می­گویند که دوره های پرخوری آنها  دیگر با احساس نداشتن کنترل مشخص نمی شود بلکه با الگوی کلی تر خوردن کنترل نشده مشخص می­شود. در صورتی که افراد بگویند  از تلاش برای کنترل کردن خودشان دست کشیده اند، در این صورت باید وجود نداشتن کنترل در نظر گرفته شود. در برخی موارد، پرخوری می تواند برنامه ریزی شده نیز باشد(سید محمدی،1393).

نوع غذایی که هنگام پرخوری مصرف می شود در بین افراد و فردی خاص تفاوت دارد. به نظر می­رسد که پرخوری بیشتر با نابهنجاری در مقدار غذایی که مصرف می­شود مشخص می­شود تا با اشتیاق برای غذایی بخصوص. با این حال افراد هنگام پر خوری­ها گرایش دارند غذاهایی را بخورند که در غیر این صورت از آنها اجتناب می­کردند(سید محمدی،1393).

پرخوری باید با ناراحتی محسوس و حداقل سه ویژگی زیر مشخص شود: خوردن خیلی سریعتر از معمول، خوردن تا وقتی که فرد احساس کند به طور ناراحت کننده ای سیر است؛ خوردن مقادیر زیاد غذا هنگامی که فرد احساس نمی­کند از لحاظ جسمانی گرسنه است؛ خوردن در تنهایی به علت احساس شرمندگی از اینکه فرد چقدر غذا می­خورد؛ و احساس انزجار از خویش، افسردگی یا احساس گناه زیاد پس از آن. افراد مبتلا به اختلال پرخوری معمولا از مشکلات خوردن خود شرمنده هستند و سعی می­کنند نشانه­های خود را مخفی نگه دارند. پرخوری معمولا تا حد امکان مخفیانه صورت می­گیرد. رایج ترین پیشایند پرخوری عاطفه منفی است(سید محمدی،1393).

راه اندازهای دیگر عبارتند از عوامل استرس زای میان فردی، محدودیت غذایی، احساسات منفی در ارتباط با وزن، شکل بدن و غذا، و بی حوصلگی. پرخوری ممکن است عواملی که این دوره را در کوتاه مدت تسریع می­کنند به حداقل برساند یا تسکین دهد، اما ارزیابی منفی خویشتن و ملالت اغلب پیامدهای درنگیده هستند(سید محمدی،1393).

اختلال پرخوری در افرادی که وزن طبیعی دارند / وزن اضافی دارند و چاق هستند روی می­دهد. این اختلال یا اضافه وزن و چاقی در افرادی که جویای درمان هستند، قطعا ارتباط دارد. با این حال پرخوری با چاقی تفاوت دارد. اغلب افراد چاق به پرخوری مکرر نمی­پردازند. علاوه بر این افراد مبتلا به این اختلال در مقایسه با افراد چاقی که وزن برابر دارند در تحقیقات آزمایشگاهی رفتار خوردن، کالری بیشتری مصرف می­کنند و اختلال کارکردی بیشتر، کیفیت زندگی پایین­تر، ناراحتی ذهنی بیشتر، و همزمانی روانپزشکی بیشتری دارند(سید محمدی،1393).

پرخوری و خوردن بی کنترل بدون مصرف بیش از حد غذا در کودکان روی می­دهند و با افزایش چربی بدن، افزایش وزن، و افزایش نشانه­های روانشناختی ارتباط دارند. پرخوری در نمونه­های نوجوان و جوان شایع است. خوردن بی کنترل یا پرخوری دوره­ای ممکن است در برخی افراد مرحله مقدماتی اختلال خوردن باشد. در شماری از افراد مبتلا به اختلال پرخوری، رژیم گرفتن به دنبال شکل گیری پرخوری روی می­دهد(این با پرخوری عصبی مغایرت دارد که در آن، رژیم گرفتن کژکار معمولا قبل از شروع پرخوری واقع می­شود).

اختلال پرخوری با دامنه­ای از پیامدهای کارکردی  از جمله مشکلات سازگاری نقش اجتماعی، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت معیوب و رضایت از زندگی، افزایش ناخوشی جسمانی و مرگ و میر ارتباط دارد. این اختلال همچنین ممکن است با خطر افزایش وزن و ایجاد چاقی ارتباط داشته باشد(سید محمدی،1393).

 

7-2-2- اختلال تغذیه یا خوردن مشخص دیگر

این طبقه در مورد جلوه های بالینی به کار می­رود که در آنها نشانه­های مخصوص اختلال نغذیه و خوردن که ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا زمینه­های مهم دیگر عملکرد ایجاد می­کنند غالب باشند ولی ملاک­های کامل را برای هیچ یک از اختلالات در طبقه تشخیصی اختلالات تغذیه و خوردن برآورده نکنند(سید محمدی،1393).

نمونه­هایی از جلوه­های بالینی که می توانند با استفاده از عنوان مشخص دیگر تعیین شوند موارد زیر را شامل می­شوند:

1.بی اشتهایی عصبی نا متعارف: تمام ملاک­های بی اشتهایی عصبی برآورده شده اند به جز اینکه با وجود کاهش وزن زیاد، وزن فرد در دامنه طبیعی یا بالاتر از آن است(سید محمدی،1393).

2.پرخوری عصبی (با فراوانی پایین و /یا مدت محدود): تمام ملاک ها برای پرخوری عصبی برآورده شده اند به جز اینکه پرخوری و رفتارهای جبرانی نامناسب به طور متوسط کمتر از یک بار در هفته و  یا کمتر از سه ماه روی می­دهند(سید محمدی،1393).

3.اختلال پرخوری (با فراوانی پایین و /یا مدت محدود): تمام ملاک ها برای پرخوری برآورده شده­اند به جز اینکه پرخوری به طور متوسط کمتر از یک بار در هفته  و یا کمتر از سه ماه روی می دهد(سید محمدی،1393).

4.اختلال پاکسازی: رفتار پاکسازی مکرر برای تاثیر گذاشتن بر وزن یا شکل بدن (مثل استفراغ عمدی؛ سوء استفاده از ملین ها، مدرات، یا داروهای دیگر) در غیاب پرخوری(سید محمدی،1393).

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی رابطه ­ی بین مکانیزم­های دفاعی، طرحواره­های ناسازگار اولیه و دشواری تنظیم هیجانی با رفتارهای بیمارگونه­ی خوردن